A A A

Nieprzekraczalna linia zabudowy

W decyzji o warunkach zabudowy dla terenu na obrzeżu dużego miasta wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy. Czy inwestor może przekroczyć ta linię wykuszem nadwieszonym bez podparcia na gruncie?

articleImage: Nieprzekraczalna linia zabudowy fot. Thinkstock


Na poparcie przedstawionej tezy można wskazać sposób skonstruowania regulacji dotyczącej nieprzekraczalnej linii zabudowy na gruncie przepisów prawa budowlanego. Chodzi o § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), który zezwala na przekroczenie minimalnej odległości od granicy działki sąsiedniej tylko wymienionym częściom budynku, takim jak: balkony, galerie, tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy, określając jednocześnie maksymalny wysięg tych elementów.

Z tej regulacji można wyprowadzić co najmniej trzy wnioski. Po pierwsze, przekroczenie minimalnych odległości jest możliwe jedynie w doniesieniu do wymienionych w przepisie elementów budynku. Po drugie, przekroczenie minimalnych odległości nie jest możliwe w odniesieniu do innych niż przewidziane w tym przepisie elementów. Po trzecie, gdyby prawodawca pojmował nieprzekraczalną linię zabudowy jako granicę, która nie odnosi się do elementów dodatkowych (drugorzędnych) budynku mogących w związku z tym wykraczać poza tą linię, to zbyteczny byłby przepis § 12 ust. 5 omawianego rozporządzenia, regulujący kwestie związane z wysięgiem części dodatkowych budynku poza minimalne odległości od granicy sąsiedniej działki. Mając na uwadze przedstawiony wyżej tok rozumowania, możliwość naruszenia nieprzekraczalnej linii zabudowy przez wykusz budynku powinna wynikać z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a jeżeli decyzja na ten temat milczy, przekroczenie takiej linii nie jest dopuszczalne.

Kwestia usytuowania sąsiedniego budynku nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy, ponieważ po pierwsze, nie wiadomo jaka była treść tamtej decyzji o warunkach zabudowy, po drugie, nie wiadomo, czy decyzja - bez względu na swoją ostateczność - była wadliwa, czy prawidłowa, a po trzecie, decyzja o warunkach zabudowy (podobnie jak decyzja o pozwoleniu na budowę) jest decyzją administracyjną określającą sytuację indywidualnie oznaczonego adresata w konkretnej sprawie, niezależnie od rozstrzygnięć wobec innych adresatów w sprawach dotyczących innych nieruchomości. Można jedynie domniemywać, że nie można wykluczyć, iż organy rozpatrujące lokalizację sąsiedniego budynku mogły przyjąć, że nieprzekraczalna linia zabudowy może zostać naruszona przez elementy dodatkowe budynku (np. wykusz), aczkolwiek w ocenie udzielającego odpowiedzi na pytanie taka interpretacja byłaby błędna.

 

Przejdź do strony artykułu: « »
Łukasz Smaga 07.07.08 Skomentowano 1 razy
Średnia ocena artykułu (oddanych głosów: 0)

  • Władysław Woźniak IP: 193.46.* 15-05-2012
    Uwagi do tekstu pt. Nieprzekraczalna linia zabudowy

    Odniesienie do przepisów:

     Zabudowa jest określana za pomocą wymiarów (długości, szerokości) oraz powierzchni zabudowy (por. § 5 rozporządzenia MI z 26.08.2003 r. ws. sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego)).

     Zasady obliczeń powierzchni zabudowy określa PN-ISO 9836 - Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych:
    5.1.2 Powierzchnia zabudowy
    5.1.2.1 Przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez budynek w stanie wykończonym.
    5.1.2.2 Powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu.
    Do powierzchni zabudowy nie wlicza się:
    - powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu;
    - powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego;
    - powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy).

    Uwagi do zamieszczonego tekstu:

    1. Linia zabudowy określa linię, do której winna przylegać zabudowa (obowiązująca), albo linię, której zabudowa nie może przekroczyć, ale może do niej przylegać (nieprzekraczalna).
    2. Linię zabudowy ustala się od strony drogi ( por. § 4 ust. 3 rozporządzenia), więc rozważania na temat odległości od strony sąsiedniej działki budowlanej (§12 rozporządzenia MI z 12.04.2012 ws. warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) nie mają tu żadnego odniesienia.
    3. Gdyby sporządzający warunki zabudowy miał zamiar ograniczyć lub dookreślić ilości bądź wymiary elementów drugorzędnych, skorzystałby z możliwości ustaleń zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia i takie ustalenia znalazłyby się w decyzji. Nie można przyjąć, że elementy drugorzędne będą decydowały o kształtowaniu pierzei ulicy, bo to spowoduje lokalizowanie ścian elewacji frontowej w zależności np. od wysięgu dachu (nb. z rynną, czy bez?) czy ilości schodów, a więc niezależnie od ścian budynków sąsiednich, które przecież kształtują pierzeję ulicy (drogi). Ściany sąsiednich budynków byłyby wtedy sytuowane w zależności od zaprojektowanych wysięgów elementówa drugorzędnych Stałoby to w jawnej sprzeczności z art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który zobowiązuje do uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwłaszcza wymagań ładu przestrzennego.

    Zamieść odpowiedź Zamieść odpowiedź